Με βαθιά συγκίνηση και τον δέοντα σεβασμό, αποχαιρετούμε την Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ. Μια οικουμενική Ελληνίδα, μια «κραταιά» μορφή της ευρωπαϊκής διανόησης, που πέρασε στην αιωνιότητα πλήρης ημερών, αφήνοντας πίσω της μια πνευματική παρακαταθήκη που, όμοιά της, σπάνια συναντά κανείς στην παγκόσμια ακαδημαϊκή κοινότητα.

Πέρα από τους τίτλους και τις διεθνείς διακρίσεις, τιμούμε τη Γυναίκα που δεν επέτρεψε ποτέ στον εαυτό της να «νικηθεί από την ιστορία». Μια προσωπικότητα ανυπότακτη και πληθωρική, που ξεκίνησε από το προσφυγικό Παγκράτι για να κατακτήσει την κορυφή.

Στην επτακοσίων ετών ιστορία της Σορβόννης, υπήρξε η πρώτη γυναίκα πρύτανης, σπάζοντας το «γυάλινο ταβάνι» της εποχής της και αποδεικνύοντας ότι η ελληνική σκέψη μπορεί να ηγηθεί στο παγκόσμιο στερέωμα.

 Για εμάς, τους λειτουργούς της εκπαίδευσης, το έργο της παραμένει ο θεμέλιος λίθος του ακαδημαϊκού ήθους και της αριστείας.

Διαχρονικά, ως δασκάλα, και πλέον, ως Αντιπεριφερειάρχης Παιδείας κρατώ ως ιερό φυλακτό την επισήμανσή της που συγκλονίζει κάθε παιδαγωγικό νου:

«Η Παιδεία μας έχει αποτύχει γιατί στα παιδιά μιλάνε όλοι από την αρχή για την επιτυχία, ενώ κανείς δεν τους μιλάει για την Ευτυχία».

Μία φράση που αναδεικνύει πως η Παιδεία δεν είναι διακόσμηση. Είναι ευθύνη και προσφορά.

Και όταν κάποτε τη ρώτησαν αν πρέπει να την αποκαλούν «περήφανη Ελληνίδα», με την καθαρότητα του λόγου που πάντα τη διέκρινε, απάντησε πως το «σκέτο Ελληνίδα» αρκεί. Γιατί για την Ελένη Αρβελέρ, η λέξη Ελληνίδα εμπεριέχει από μόνη της όλη την περηφάνια του κόσμου. Είναι μια ταυτότητα που δεν χρειαζόταν επιθετικούς προσδιορισμούς για να λάμψει.

Για την Κυρία Γλύκατζη-Αρβελέρ, πατρίδα ήταν η συγκίνηση. Και σήμερα, η συγκίνηση αυτή είναι καθολική.

Την ευχαριστούμε γιατί μας έμαθε να μιλάμε με επιχειρήματα και καθαρότητα, χωρίς να χρειάζεται να υψώνουμε τη φωνή μας για να εντυπωσιάσουμε.

Την ευχαριστούμε γιατί μας θύμισε πως ο πολιτισμός είναι ένα διαρκές χρέος και πως η «σκυτάλη» της ψυχής δεν πρέπει να πέσει ποτέ κάτω.

Ήταν τιμή για τον τόπο μας, τιμή για την επιστήμη μας και έμπνευση για κάθε γυναίκα που τολμά να ονειρεύεται το ακατόρθωτο.

Ως άνθρωποι της Παιδείας, υποκλινόμαστε στην επιστήμονα που, με την οξύνοια και τον απαράμιλλο ζήλο της, όχι

 μόνο μετέτρεψε την ιστορία της Πατρίδας μας από ένα «σκονισμένο παρελθόν» σε μια ζωντανή συνείδηση, αλλά άλλαξε και το ρου της Ιστορίας της.

Καλό ταξίδι, Μεγάλη Κυρία. Σε ευχαριστούμε για το φως. Σε ευχαριστούμε για την Ελλάδα που μας χάρισες.